PUMUNTA AKO SA PARTY KASAMA ANG ASAWA KO. INIWAN NIYA AKO PARA SA ISANG MAYAMANG BABAE

PUMUNTA AKO SA PARTY KASAMA ANG ASAWA KO. INIWAN NIYA AKO PARA SA ISANG MAYAMANG BABAE, IBINATO ANG SUSI NG KOTSE, AT TUMAWA: “HANAPIN MO ANG DAAN MO PAUWI.” PERO KINABUKASAN, IYAK NANG IYAK ANG KABIT NIYA AT NANIGAS SIYA SA PINTO NANG MALAMAN NIYA ANG TOTOONG SINO AKO.

Ang Gabi ng Pagkakanulo

Isang marangyang Charity Gala ang dinaluhan namin ng asawa kong si Marco. Suot ko ang isang simpleng itim na bestida, habang siya ay nakasuot ng tuxedo na inutang pa niya para lang makapagpasikat sa mga mayayamang negosyante.

Sa loob ng pitong taon naming pagsasama, naging mabuting asawa ako. Sinuportahan ko siya noong panahong wala pa siyang trabaho, nagtiis ako sa maliit naming apartment, at pinayuhan ko siya sa bawat desisyon niya. Pero habang umaangat siya sa corporate world, unti-unting lumalaki ang ulo niya.

Sa kalagitnaan ng party, napansin kong wala na siya sa tabi ko.

Hinanap ko siya at nakita ko siya sa balcony ng hotel. Naka-akbay siya kay Valerie—isang sikat at mayamang CEO ng isang tech company. Nakasuot si Valerie ng kumikinang na gown at tila tuwang-tuwa sa atensyong ibinibigay ng asawa ko.

Lumapit ako. “Marco? Anong ginagawa niyo?” nanginginig kong tanong.

Lumingon si Marco. Walang gulat sa mukha niya. Walang kaba. Tumingin lang siya sa akin nang may halong pagkainis.

“Oh, Elena. Nandiyan ka pala,” malamig niyang sabi.

Tumawa si Valerie at uminom ng champagne. “So, ito pala ang asawa mo, Marco? Ang… plain. Wala man lang alahas?”

“Marco, umuwi na tayo,” pakiusap ko, pinipigilan ang luhang nagbabadya sa mga mata ko.

Hinawi ni Marco ang kamay ko. “Umuwi? Hindi ako uuwi sa maliit nating bahay, Elena. Sasama ako kay Valerie. Aalis na kami.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ano? Asawa mo ako! Ipagpapalit mo ako dahil lang mayaman siya?!”

“Magpakatotoo tayo, Elena,” ngisi ni Marco, walang kahit anong awa sa boses. “Pabigat ka lang sa pangarap ko. Si Valerie? Mabibigay niya sa akin ang buhay na deserve ko. Koneksyon, pera, kapangyarihan. Eh ikaw? Anong maibibigay mo?”

Kinuha ni Marco ang susi ng lumang kotse niya mula sa bulsa. Nilukot niya ang mukha niya at ibinato ang susi diretso sa dibdib ko. Tumunog ang mga susing nahulog sa sahig.

“Umuwi ka mag-isa,” tumawa si Marco habang hinahawakan ang baywang ni Valerie. “Mag-commute ka o maglakad ka. Hanapin mo ang daan mo pauwi. Dahil simula ngayon, wala ka nang asawa.”

Iniwan nila akong nakatayo doon. Dinig na dinig ko ang halakhak ni Valerie habang naglalakad sila palayo.

---

Ang Paglalakad sa Ulan at Ang Lihim ng Reyna

Bumuhos ang malakas na ulan paglabas ko ng hotel. Nakatayo ako sa gilid ng kalsada, hawak ang susi ng lumang kotse ni Marco.

Pero sa halip na umiyak, huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang isang patak ng luha na tumakas sa mata ko. Hanggang dito na lang, bulong ko sa sarili ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-dial ng isang numero.

“Attorney,” kalmado kong sabi. “Simulan niyo na ang plano. Kunin niyo lahat. Walang ititira.”

“Yes, Madam Elena,” sagot ng abogado ko.

Sino ba ako? Ang buong akala ni Marco, isa lang akong simpleng maybahay na nagtatrabaho bilang freelance writer. Ang hindi niya alam, ako ang nag-iisang tagapagmana ng Montecarlo Group of Companies—isang bilyong-dolyar na imperyo na kumokontrol sa mga pinakamalalaking negosyo sa bansa. Itinago ko ang yaman ko kay Marco dahil gusto kong makahanap ng taong mamahalin ako nang walang halong interes.

At ang kumpanya ni Valerie? Ang tech company na pinagmamalaki niya? Ang Montecarlo Group ang nag-iisang major investor nito.

Isang itim na Maybach ang huminto sa tapat ko. Bumaba ang driver na may dalang payong at pinagbuksan ako ng pinto. Iniwan ko ang susi ng kotse ni Marco sa kalsada. Umuwi ako hindi sa maliit naming bahay, kundi sa tunay kong tahanan—isang malawak na mansyon.

---

Ang Umaga ng Paniningil

Kinabukasan, alas-otso ng umaga. Umuwi si Marco sa luma naming bahay para kunin ang mga gamit niya.

Nasa loob ako, nakasuot ng isang mamahaling silk robe, umiinom ng kape sa sala. Wala na ang mga lumang kasangkapan. Pinaligiran ko ang bahay ng sarili kong mga bodyguards.

Nang buksan ni Marco ang pinto, pumasok siyang sumisipol. Mayabang. Masaya.

“Oh, nandito ka pa pala?” pang-aasar niya nang makita ako. “Nag-eempake na ako. Ililipat na ako ni Valerie sa Penthouse niya mamaya. Hayaan mo, ipapadala ko na lang sa’yo ang annulment papers.”

Akmang papasok siya sa kwarto nang biglang…

RING! RING! RING!

Tumunog nang malakas ang cellphone niya. Sinagot niya ito nang nakangiti. “Hello, Babe?”

Ngunit hindi malambing na boses ang narinig niya. Mula sa kabilang linya, dinig na dinig ko ang humahagulgol na iyak at sigaw ni Valerie.

“MARCO! TULUNGAN MO AKO! NASIRA NA ANG LAHAT!” tili ni Valerie.

Kumunot ang noo ni Marco. “Babe, anong nangyari? Bakit ka umiiyak?”

“Ang kumpanya ko! Nag-pull out ang main investor natin kaninang madaling araw! Binili nila lahat ng utang ko sa bangko at ipina-freeze ang lahat ng assets ko! Wala na akong pera, Marco! Bankrupt na ako! Pati yung Penthouse pinapasarado na ng bangko!”

Nanlamig si Marco. Namutla siya at halos mabitawan ang cellphone. “W-Wait, paanong nangyari ‘yun?! Sino ba ang investor niyo?!”

“Ang Montecarlo Group!” iyak ni Valerie. “At ang sabi ng abogado nila… ang nag-utos daw nito ay ang Chairwoman nila! Si Elena! Asawa mo ba siya?! Hayop ka, Marco! Sinira mo ang buhay ko!”

Toot. Toot. Toot. Binabaan siya ng telepono.

Nanigas si Marco sa kinatatayuan niya. Ang kamay niyang may hawak ng cellphone ay nanginginig. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Nakatayo ako malapit sa bintana, kalmadong humihigop ng kape. Ang dalawang naglalakihang bodyguards ko ay nakatayo sa likuran ko.

“E-Elena…?” utal niya. Ang boses niya ay parang giniling na basag na salamin. Wala na ang kayabangan. Puno ng takot ang mga mata niya. “T-Totoo ba? Ikaw… ikaw ang may-ari ng Montecarlo Group?”

Inilapag ko ang kape ko.

“Sabi mo kagabi, hanapin ko ang daan pauwi, diba?” ngumiti ako nang malamig. “Nahanap ko naman. At habang pauwi ako, napagdesisyunan kong maglinis ng kalat.”

“B-Babe…” Napaluhod si Marco. Nabitawan niya ang traveling bag niya. Gumapang siya palapit sa akin pero hinarang siya ng mga gwardya. “Hindi ko alam! Patawarin mo ako! Lasing lang ako kagabi! Ikaw ang mahal ko, Elena! Hindi si Valerie!”

“Hindi ako, Marco,” sagot ko. “Ang pera ko ang mahal mo.”

Inihagis ko sa harap niya ang isang sobre.

“Iyan ang Annulment Papers. Pinirmahan ko na. At dahil nakapangalan sa Montecarlo Group ang bahay na ito at ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo… you are officially fired, and evicted.”

“Huwag! Elena, parang awa mo na! Wala na akong pupuntahan! Wala na rin si Valerie! Saan ako titira?!” hagulgol niya, nakadapa sa sahig at umiiyak na parang bata.

Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa.

“Hindi ko problema ‘yan,” malamig kong utos bago ako tumalikod. “Umalis ka na. Maglakad ka. Hanapin mo ang daan mo palabas ng buhay ko.”

Umalis ako ng bahay at sumakay sa naghihintay kong Maybach, iniwan si Marco na sumisigaw at nagmamakaawa sa kalsada. Akala niya, tinalikuran niya ang isang walang-kwentang asawa. Hindi niya alam, tinalikuran niya ang nag-iisang reyna na may hawak ng buong mundo niya.